Wspomnienie o moim wujku prof. Henryku Kupiszewskim


Mój wuj, wybitny prawnik, ŚP. prof. dr hab. Henryk Kupiszewski, brat mojej babci Marii Żurawskiej z domu Kupiszewskiej urodził się we wsi Książnice Wielkie pod Krakowem w roku 1927.

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1946–1950. Począwszy od 1951 został asystentem Prof. Rafała Taubenschlaga, pod którego przewodnictwem przepracował osiem lat w Instytucie Praw Antycznych i Papirologii UW. W 1957 r. uzyskał na podstawie pracy "The Iuridicus Alexandreae" stopień kandydata nauk historycznych. W latach 1958–1959 studiował na Uniwersytecie w Munster pod kierunkiem prof. Maxa Kasera. Habilitację uzyskał w 1964 na podstawie pracy "Zaręczyny w prawie rzymskim". W 1971 uzyskał profesurę nadzwyczajną, a w 1988 profesurę zwyczajną. Wykładał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Akademii Teologii Katolickiej. Opublikował ponad 100 prac naukowych. Redaktor "The Journal of Juristic Papyrology".

W latach 1990–1994 był ambasadorem Polski w Watykanie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Commendatore dell'Ordine al Merito della Repubblica Italiana.

Jego ponadczasowa publikacja „Prawo rzymskie a współczesność” stanowi do dzisiaj jedną z podstawowych lektur z zakresu prawa rzymskiego, zwłaszcza dla doktorantów i pracowników naukowych.

Bratem Henryka Kupiszewskiego jest żyjący do dzisiaj mój ulubiony wuj prof. dr hab. Władysław Kupiszewski, emerytowany profesor UW, specjalista w zakresie gramatyki historycznej, historii języka polskiego i językoznawstwa polonistycznego. Uczniami i wychowankami Henryka Kupiszewskiego byli współcześni wybitni romaniści polscy: prof. dr hab. Maria Zabłocka, współautorka jednego z podstawowych podręczników do nauki prawa rzymskiego dla studentów prawa (wspólnie z Witoldem Wołodkiewiczem), prof. dr hab. Jan Zabłocki, prof. dr hab. Tomasz Giaro (obecny dziekan wydziału Prawa UW), prof. Bronisław Sitek, ks. prof. dr hab. Franciszek Longchamps de Berier (Kierownik Katedry Prawa Rzymskiego Wydziału Prawa UJ).

Tak mego wuja wspominają Jego uczniowie prof. dr hab. Tomasz Giaro i ks. prof. dr hab. Franciszek Longchamps de Berier:

(…)„Profesora Kupiszewskiego trudno jednoznacznie przypisać do określonej szkoły badawczej. Był wierny sobie, a nie takim czy innym preceptorom. Zaczynał drogę naukową jako reprezentant papirologii prawniczej, spopularyzowanej w Polsce przez jego nauczyciela akademickiego Rafała Taubenschlaga (1881-1958). Z końcem lat sześćdziesiątych nasz mistrz przechodził w tej dziedzinie swego rodzaju kryzys świadomości. Papirologia oznaczała bowiem konieczność zanurzenia prawa rzymskiego w realiach starożytnego Egiptu i zbliżenie się raczej do typu badań uprawianych na Wydziale Historii, dokąd zresztą w 1951 roku kierowany przez R. Taubenschlaga Zakład Papirologii i Praw Antycznych został przeniesiony z Wydziału Prawa”.(…)

- ze wstępu do 2 wydania książki H. Kupiszewskiego „Prawo rzymskie a współczesność”, s.8 autorstwa Tomasza Giaro i Franciszka Longschamps de Berier. Kraków 2013.

Wstęp do drugiego wydania książki mojego ŚP. Wujka oraz zezwolenie na cytowanie tego wstępu uzyskałem w prywatnej korespondencji e-mail prowadzonej z ks. prof. dr hab. Franciszkiem Longschamps de Berierem.


Robert Żurawski, Prawnik, wrzesień 2020.


Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie niniejszego artykuły bez zgody autora w całości lub w części jest zabronione.


Kancelaria LEX-ART Robert Żurawski | Wspomnienie o profesorze Henryku Kupiszewskim
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Polityka Prywatności
Jak wyłączyć pliki cookies?
ROZUMIEM